เราควรจองที่นั่งก่อนไปซื้ออาหารหรือไม่

ศูนย์อาหารเป็นที่ฝากท้องของใครหลายๆ คนที่เบื่อร้านอาหารเฟรนไชส์ตามห้าง สิ่งแรกที่คนส่วนใหญ่มักมองหาหลังจากแลกคูปองเรียบร้อยคือที่นั่ง เราจองที่นั่งก่อนไปซื้ออาหารเพื่อให้มั่นใจว่าหลังจากได้รับอาหารแล้วมีที่นั่งทานแน่นอน

ผมอาจไม่ได้ใช้บริการศูนย์อาหารบ่อยนัก แต่ถ้าไปฝากท้องเมื่อไร ผมจะซื้ออาหารก่อนแล้วค่อยหาที่นั่ง

ผมไม่ได้อินดี้อะไรหรอกครับ อย่างวันนี้ผมก็ไปซื้ออาหารตามปกติ ระหว่างมองหาที่นั่ง ผมเห็นที่นั่งกว่าครึ่งหนึ่งถูกจองไว้รอคอยคนไปซื้ออาหาร

ผมเดินวนแล้ววนอีกจนคิดในใจว่า ในระหว่างที่โต๊ะถูกจองไว้อย่างว่างเปล่า ถ้าผมได้นั่งผมคงทานอาหารเสร็จเรียบร้อยไปแล้ว

อีกหลายคนที่เดินถือถาดอาหารวนหาที่นั่งก็คงทานเรียบร้อยเหมือนกันถ้าได้นั่ง

กรณีที่ของเยอะแล้วเอาของวางไว้ที่โต๊ะก่อนไปซื้ออาหาร อันนี้คงเหมาะสมดีแล้วครับ แต่หลายๆ คน ก็ไม่ได้มีของอะไร แค่ให้เพื่อนนั่งจองว่างๆ หรือเอาของเล็กๆ น้อยๆ วางจองไว้

ผมก็บ่นไปเรื่อยแหลครับ ลองดูนะครับ ถ้าไม่มีของเต็มไม้เต็มมืออะไร ผมว่าวิธีของผมน่าจะช่วยแก้ปัญหาไม่มีที่นั่งกินข้าวในศูนย์อาหารได้พอสมควรเลย

R.I.P. Christopher Lee

อีกหนึ่งฉากการต่อสู้ด้วยดาบแสงที่จะเป็นที่จดจำไปตลอดกาลสำหรับแฟนๆ Star Wars

Christopher Lee นักแสดงผู้รับบท Count Dooku ได้แสดงบทบาทการต่อสู้ที่เป็นตำนานกับอาจารย์ Yoda เอาไว้ใน Star Wars Ep.2 ขณะที่เขามีอายุ 79 ปี

เมื่อวานนี้ Lee ได้สิ้นอายุขัยลงด้วยวัย 93 ปี เสียดายที่ไม่ได้อยู่ดูนักแสดงรุ่นน้องใน The Force Awakens

ขอพลังจงอยู่กับเขาตลอดไป

ประกาศขายสิทธิ์วันเกิด Starbucks ฟรี 1 แก้ว ราคา 150 บาท!!!

ไม่ผิดหรอกครับ ถ้าขายได้ ผมขายจริงๆ นะ ทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา เมื่อได้สิทธิ์ฟรี 1 แก้ว ไม่ว่าจะโอกาสใดก็ตาม ผมมักเลือกใช้กับเมนูที่แพงที่สุด อาจเป็นเมนูปั่นหรือเมนูชาเขียวก็ว่ากันไป และผมเชื่อว่าหลายๆ คนก็ทำเช่นนั้น

แต่ผลลัพธ์ที่ได้มันไม่ทำให้เรารื่นเริงใจเท่าไรนัก บางครั้งต้องทนดูดน้ำปั่นเย็นเจี๊ยบ ทั้งที่เกลียดน้ำเย็นเข้าไส้ บางครั้งต้องกินเมนูชื่อประหลาดแต่รสชาติไม่ต่างจากเมนูทั่วไป

ก็ไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร คุ้มหรือเปล่า ถ้าเทียบกับราคามันก็คุ้มนะ แต่ถ้าเทียบกับความชอบส่วนตัวของเราแล้ว ไม่ช่วยให้ดีขึ้นเลย

ช่วงหลังมาผมจึงใช้สิทธิ์แก้วฟรีไปกับกาแฟ French Press หรือลาเต้ร้อนธรรมดาๆ ที่ราคาไม่น่าถือโชว์เท่าไร แต่ก็ดื่มอย่างภาคภูมิใจว่าตรูชอบ!!!

ตอนนี้ผมมีสิทธิ์วันเกิดอยู่ 1 แก้ว แถมยังเลือกเครื่องดื่มขนาดไหนก็ได้ด้วย แต่บอกตามตรงนะ ถ้าใช้จริงผมก็คงสั่งแค่ press ไซส์เล็ก หรือลาเต้ร้อนแก้ว tall เพิ่มช็อต ราคา 120 บาทเท่านั้น ทั้งที่จริงๆ แล้วผมเลือกเครื่องดื่มที่ราคา 200+ ได้ด้วยซ้ำไป

เพราะงั้นผมจึงอยากขายสิทธิ์นี่ไง ขายไป 150 บาท เอาไปซื้อกาแฟ 120 บาท กำไร 30 บาท เห็นๆ มันอาจถ่ายโอนสิทธิ์ไม่ได้ แต่เอางี้ไหมครับ ไปร้านพร้อมกัน สั่งอะไรก็ได้ตามใจคุณต้องการ แล้วจ่ายผมแค่ 150 บาท WIN ทั้งคู่!!!

บล็อกนั้น สำคัญไฉน

"Just a small blog of one simple teacher..."

ผมเคยเขียนบล็อกแล้วก็หยุดไป เขียนๆ หยุดๆ มา 2-3 รอบ เปลี่ยน weblog มาก็หลายเจ้า ตามแต่อารมณ์ รู้สึกสนุกกับการเขียนแต่พอไม่ค่อยมีใครเข้ามาอ่านก็เบื่อและหยุดเขียนไป

มีโอกาสได้ไปอบรมเกี่ยวกับการเรียนการสอนในศตวรรษที่ 21 วิทยากรได้แนะนำให้ใช้บล็อก ผมจึงมีโอกาสได้กลับมาเขียนบล็อกอีกครั้ง และคิดว่าคงจะเขียนไปเรื่อยๆ ไม่หยุดแล้วแหละคราวนี้

ผมคิดว่าบล็อกนั้นสำคัญไม่แพ้การใช้สังคมออนไลน์อื่นๆ เลย เท่าที่พอจะทราบคือต่างชาตินี่เค้าให้ความสำคัญกับการเขียนบล็อกมากนะ เพราะเป็นที่แสดงความคิดเห็น ที่ประชาสัมพันธ์ ที่แสดงความเป็นตัวตนของเราให้ผู้อื่นได้รับทราบ

เหมือนกับว่าการใช้สังคมออนไลน์อื่นๆ ก็ทำได้ใช่ไหมครับ ล่าสุดที่ผมสมัครเพื่อคัดเลือกเป็นผู้เข้าร่วมงาน TEDxBangkok ที่กำลังจะมีขึ้นเป็นครั้งแรก มีช่องสำหรับให้ผู้สมัครกรอกเว็บไซต์ของตัวเอง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ "ให้รู้จักตัวเรามากขึ้น" เกิดปัญหาละสิครับ บล็อกเก่าก็หยุดเขียนไปประมาณ 3 ปี แล้ว จะลงหน้าเฟซบุ๊คเราก็ไม่ได้เปิดสาธารณะเอาไว้ และมันก็ดูจะเป็นส่วนตัวเกินไปสำหรับสิ่งนี้ด้วย อีกอย่าง คงไม่มีใครอยากเข้ามาอ่านเราบ่นโน่นนี่บนหน้าเฟซบุ๊คกระมัง

สุดท้ายก็ต้องใส่หน้าบล็อกเก่าที่นิ่งมานานเพื่อแก้ขัด พลันคิดถึงการเขียนบล็อกอีกครั้ง ผมมีโอกาสได้เขียนบทความบ้างลงในฟังก์ชันเขียนบทความของเฟซบุ๊ค แต่ก็ไม่ค่อยมีใครกดเข้ามาอ่าน จะเขียนแล้วโพสท์ลงสเตตัสไปเลยมันก็ดูยาวกว่าที่ควรจะเป็นสำหรับสเตตัสเฟซบุ๊ค ก็เลยมาจบลงที่ Blogspot (หรือ Blogger) นี่แหละครับ จาก weblog เก่าที่เคยใช้ Wordpress แต่ด้วยความที่ปัจจุบันการให้บริการต่างๆ บนอินเทอร์เน็ตมักจะเชื่อมโยงกันหมด ผมเองก็เป็นผู้ใช้บริการของ Google อยู่หลายบริการ จึงต้องจบที่ weblog ของ Google เช่นกัน

หลักๆ ก็คงจะเขียนแบบมีสาระบ้าง ไม่มีสาระบ้าง อาจเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ การเรียนการสอนคณิตศาสตร์ เรื่องของกาแฟในมุมมองของผม และความบ้าหนังซุปเปอร์ฮีโร่ของผมก็เช่นกัน เอาเป็นว่า ยินดีต้อนรับทุกท่านที่เข้ามาเยือนบล็อกของผม จะทั้งตั้งใจก็ดี ไม่ตั้งใจก็ดี ใครทึ่เบื่อจะอ่านผมบ่นในเฟซบุ๊คแล้ว ก็มาอ่านบล็อกนี้ก็ได้ครับ มีสาระกว่าเยอะ 555

มาใช้บริการสนามบินทีไร มักต้องจ่ายแพงกว่าราคาจริงเสมอ

มาใช้บริการสนามบินทีไร ไม่ว่าจะดอนเมืองหรือสุวรรณภูมิ มักโดนโกงเงินเสมอ

----------- เรื่องที่ 1 ------------

ผมเป็นครูคณิตที่นั่งแท็กซี่แล้วคิดเลขผิดทุกครั้งไป

ค่ารถ 187 จ่าย 200 พี่โชเฟอร์ทอน 10 บาท

แต่!!! อย่าคิดว่าผมจะพลาดง่ายๆ

ควักเศษ 7 บาท ยื่นให้ แล้วบอกว่า "พี่ให้ผมอีก 10 บาท แล้วกันครับ"

พี่โชเฟอร์ตอบ "ผมมีแค่นี้ครับ"

... โอเคครับ ผมยอม

----------- เรื่องที่ 2 ------------

ด้วยความที่ไม่ได้มาสุวรรณภูมินาน เห็นร้านข้าวแกงเปิดใหม่ในศูนย์อาหารชั้นล่าง ติดป้ายราคาที่ทำให้ผมต้องอึ้ง!!!

"ราด 3 อย่าง 30 บาท"

"โห ในสนามบินยังมีราคานี้ให้กินด้วยแฮะ ใจดีจัง" ผมคิดในใจ

สั่งข้าวราด 3 อย่าง เรียบร้อย โดยใช้วิธีการชี้ๆ เอาเพราะเสียงรอบๆ ดังมาก

แม่ค้ายื่นข้าวให้พร้อมบอกว่า "ซวื่อ ฉรือ อู่ว"

ผมพยายามระลึกความหลังเมื่อเรียนภาษาจีน "45 บาท เหรอ... ไหนว่า 30 บาท" ผมคิด "หรือคิดว่าผมเป็นทัวร์จีน แล้วคิดแพงนะ"

ผมตอบกลับว่า "หว่อ ไท่ กว๋อ นะ"... "ไม่ใช่ 30 บาท เหรอครับ"

"อ๋อ มีไข่ดาวด้วย" พนักงานตอบ

ผมมองป้ายราคา "ราด 2 อย่าง 25 ไข่ดาว 10 บาท ก็ต้อง 35 บาท สิครับ" ผมถามกลับ

"ขอโทษทีค่ะ พอดียังไม่ได้แก้ราคาเก่า"

จบครับ ผมจ่าย 45 บาท ด้วยดี แล้วคิดในใจว่า

"แถวนี้แม่งเถื่อน ไม่แน่จริงอยู่ไม่ได้"